Kan een toekomstige vloot van robotvissen de microplastische vervuiling in de oceaan opruimen?

Microplastics zijn een bedreiging. Ze zijn overal gevonden, van de top van de Mount Everest tot gesmolten Antarctische sneeuw. Er zijn zelfs microplastics gevonden die in menselijk bloed circuleren. Maar misschien is de plaats waar ze de grootste impact hebben, in de oceanen van de aarde. Plastic is het meest voorkomende afval in de zee – het valt in de loop van de tijd vaak uiteen in kleine stukjes die worden geconsumeerd door vissen en die schade kunnen aanrichten aan mariene ecosystemen.

Daarom hebben wetenschappers gewerkt aan een nieuwe methode om ze voorgoed kwijt te raken: visvormige robots die de oceanen daadwerkelijk kunnen opruimen tijdens het zwemmen.

In een onderzoek dat woensdag in het tijdschrift is gepubliceerd: Nano-brieven, onderzoekers van de Sichuan University in China hebben een visbot gemaakt van een door licht geactiveerd materiaal dat microplastics kan absorberen terwijl het in water zwemt. Het team is van mening dat de nieuwe bot kan worden gebruikt om verontreinigende stoffen naar een andere locatie te transporteren waar ze kunnen worden verzameld en op de juiste manier kunnen worden verwijderd. Het kan ook worden gebruikt voor het detecteren en bewaken van microplastics in ruwere omgevingen die mensen niet gemakkelijk kunnen verkennen, zoals de ijskoude wateren van het noordpoolgebied.

“Het is aangetoond dat de proof-of-concept-robot zijn maximale zwemsnelheid van 2,67 lichaamslengte per seconde benadrukt, waarvan de snelheid vergelijkbaar is met die van plankton”, schreven de auteurs van het onderzoek, eraan toevoegend dat de snelheid beter presteert dan vergelijkbare zachte robots.

De visbot is gemaakt van een composietmateriaal dat veilig is voor mariene omgevingen en fysiek reageert wanneer er een nabij-infraroodlichtlaser op wordt gericht. Door de laser aan en uit te knipperen, kan de “staart” van de robot heen en weer fladderen, waardoor hij een echte vis kan nabootsen en kan zwemmen. Terwijl het beweegt, plakt microplastic aan zijn lichaam, net zoals zuigvissen dat doen bij walvissen en haaien. Bovendien kan het materiaal dat de onderzoekers van de Universiteit van Sichuan gebruikten zichzelf herstellen wanneer het wordt gesneden, wat betekent dat het effectief zelfgenezend is.

Hoewel we nog ver verwijderd zijn van scholen visbots die door de zeeën zwerven, is dit nog steeds een innovatieve oplossing voor het hardnekkige probleem van microplastics in onze vervuilde oceanen. Het zou op een dag een nieuwe manier kunnen zijn om sommige delen van de verontreinigende stof te verwijderen – eet er gewoon geen als je het op je lijn krijgt.

Leave a Comment