Een ‘blauw gat’ naar het noorderlicht

Het noorderlicht is de belangrijkste trekpleister van Abisko tijdens de wintermaanden, maar het microklimaat zorgt ook voor andere spectaculaire weersomstandigheden, zoals zeer zeldzame “maanbogen”, ook bekend als maanregenbogen en maanhalo’s, die optreden wanneer maanlicht weerkaatst en breekt door waterdruppels en ijskristallen in de lucht rond het blauwe gat.

Voor Anette Niia en Ylva Sarri, die lid zijn van de inheemse Sámi-gemeenschap in Zweden, is Abisko echter veel meer dan het blauwe gat. Er leven ongeveer 70.000 Sámi in de Arctische en subarctische delen van Noorwegen, Zweden, Finland en het Kola-schiereiland in Rusland – een regio die gezamenlijk bekend staat als Sápmi. Beide vrouwen hebben sinds hun kindertijd tijd in Abisko doorgebracht, omdat het ook een rendierhoedergebied is voor hun families. Niia legde uit dat het microklimaat van het gebied resulteert in dunnere sneeuw in de winter, wat betekent dat de lente hier vroeg begint – en dus voedsel voor rendieren en andere dieren. “Het blauwe gat is iets waar toeristische bedrijven over praten”, zei ze. “Voor ons Sámi is Abisko om verschillende redenen speciaal.”

Toch hebben zij en Sarri hier ook een connectie met het toerisme – de voorouders van hun families waren berggidsen voor bezoekers vanaf het begin van de 20e eeuw. Tegenwoordig zijn de vrouwen de medeoprichters van Scandinavian Sami Photoadventures, dat verschillende buitenervaringen in Abisko leidt, waaronder Northern Lights-tours. “Wij als gidsen weten dat wanneer we bij de Miellejohka-stroom aankomen, die vanuit Cuonjavaggi . naar beneden stroomt, [valley]en als je er voorbij gaat, kun je van een volle sneeuwstorm naar een heldere hemel gaan binnen 100 meter,” zei Niia. “Dat is magisch!”

En dat was precies wat er gebeurde toen Erik en ik eindelijk in Abisko aankwamen: dichte sneeuwwolken zweefden over de bergen die ons omringden, maar we zagen een heldere blauwe lucht direct boven ons.

Tijdens mijn eerste reis naar Abisko, enkele jaren geleden, herinner ik me dat wetenschapper-die-fotograaf Peter Rosén me vertelde dat het niet de bedoeling was dat kinderen naar de dansende aurora’s kijken of fluiten, of vol ontzag naar hen wijzen, anders zouden de lichten uitgaan en haal ze weg.

Leave a Comment